Wat is tandvleesrecessie?

Tandvleesrecessies kunnen het gevolg zijn van veel beïnvloedende factoren. Mensen met een dunner tandvleestype zijn in principe vatbaarder. Verder speelt een reeks gedragsfactoren een doorslaggevende rol. Zo leiden bijvoorbeeld veelvuldig schrobben met de tandenborstel of het dragen van piercings tot beschadigingen die bij de genezing kunnen leiden tot krimp van de tandvleesrand.

Andere oorzaken zijn orthodontische behandelingen waarbij de tanden naar buiten worden verplaatst. Daarbij kan de buitenste verankering van de tand verloren gaan en kan het erboven gelegen tandvlees dunner worden. Ook roken en het gebruik van snus zijn doorslaggevende factoren, omdat tabaksgebruik de weerstand van het tandvlees vermindert.

Tandvleesrecessies komen vaker voor naarmate men ouder wordt. Meer dan 50 procent van de volwassen bevolking vertoont tandvleesrecessies.

De kroon van de tand is bedekt met tandglazuur (glazuur). Daaronder bevindt zich het tandbeen (dentine) en daaronder weer de zenuw van de tand (pulp). Strikt genomen bestaat de pulp uit de zenuw, de bloedvaten en zogenaamd bindweefsel. Terwijl het glazuur geen zenuwen heeft en daarom niet gevoelig is, wordt het daaronder gelegen dentine door zenuwvezels verzorgd. Het oppervlak van de tandwortel is daarom ook gevoelig voor pijn.

Het tandbeen (dentine) vormt het hoofdbestanddeel van de wortel. De wortel is bovendien bedekt met een harde laag, het zogenaamde wortelcement. De tand is over zijn gehele worteloppervlak met verankeringsvezels (vezels van het parodontale ligament) in het kaakbot bevestigd. Deze vezels zijn enerzijds in het dentine van de wortel en anderzijds in het kaakbot verankerd.

De tandwortel is langer dan de tandkroon. Vooral de hoektanden in de bovenkaak hebben meestal zeer lange wortels.

Onder tandvleesrecessie verstaat men in principe het terugtrekken van het tandvlees aan de buitenzijde van het gebit. Getroffenen hebben in zulke gevallen niet ook nog parodontitis.

Parodontitis kan in een gevorderd stadium echter ook leiden tot terugtrekking van de tandvleesrand. Alleen een onderzoek in de tandartspraktijk geeft de getroffenen duidelijkheid over welke oorzaak bij hen verantwoordelijk is voor het terugtrekken van het tandvlees.

Bovendien wordt na de behandeling van parodontitis een terugtrekking van het tandvlees waargenomen. In zulke gevallen is dit echter gewenst, omdat door het krimpen van de tandvleesrand de ongewenste tandvleespockets kunnen worden verkleind.

Als gevolg van de ontsteking van de tandvleesrand (gingivitis) kan er verlies optreden van de verankeringsvezels en het kaakbot. In plaats van het gezonde vezelapparaat ontstaat er langs de tand een zogenaamde tandvleespocket. Het worteloppervlak dat zich daar bevindt, is bedekt met bacteriële aanslag (tandplak en tandsteen).

Het verlies van de verankeringsvezels en het kaakbot kan ertoe leiden dat de tanden los gaan zitten. Als de ziekte niet wordt ontdekt en niet wordt behandeld, kan het verlies doorgaan totdat de tanden niet meer gebruikt kunnen worden om te kauwen en getrokken moeten worden (extractie).

Ongeveer 40 procent van de mensen lijdt aan parodontitis. Bij volwassenen wordt geschat dat ongeveer 70% van het tandverlies tegenwoordig te wijten is aan parodontitis.

Lees meer over de oorzaken, gevolgen, diagnose, therapie en preventie van parodontitis op: www.periodontal-health.com.