Oorzaken van tandvleesrecessie

Vaak zijn tijdgebrek of stress de reden dat iemand aan een slechte mondhygiënetechniek gewend raakt. Bij schrobbende bewegingen van de tandenborstel strijken de uiteinden van de borstelharen steeds langs dezelfde plek van de tandvleesrand. Daarbij wordt het tandvlees door krachtinwerking beschadigd. Bij de genezing trekt de tandvleesrand zich terug.

Om tandvleesrecessies te voorkomen, moet de mondhygiënetechniek worden geoptimaliseerd en zo nodig gecorrigeerd. Ook regelmatige controles in de tandartspraktijk kunnen helpen om eventuele tekenen van tandvleesrecessie vroegtijdig te herkennen.

Door het gebruik van tandenborstels met harde borstelharen neemt eveneens het risico toe om tandvleesrecessies te ontwikkelen. Om deze reden kan een tandenborstel met middelharde of zachte borstelharen worden aanbevolen.

Mensen met een dunner tandvleestype zijn in principe vatbaarder voor tandvleesrecessies dan mensen met een dikker tandvleestype. Het tandvleestype is hoofdzakelijk genetisch bepaald. Vooral mensen met een dun tandvleestype moeten daarom bijzondere aandacht besteden aan het optimaliseren van hun mondhygiëne thuis.

Bij de tandheelkundige controle kan de dikte van het tandvlees worden vastgesteld. Met name vóór het begin van een orthodontische behandeling moet het risico op het ontstaan van tandvleesrecessies worden beoordeeld.

Orthodontische behandelingen kunnen worden uitgevoerd met uitneembare apparatuur (uitneembare beugels) of met vaste apparatuur (brackets). Vooral bij het gebruik van vaste apparatuur is het risico op het ontstaan van tandvleesrecessies verhoogd.

Tandvleesrecessies treden op bij ongeveer 20 procent van de volwassenen die een orthodontische behandeling laten uitvoeren. Bij jongeren onder de 16 jaar komen tandvleesrecessies veel minder vaak voor wanneer zij de correctie van hun tandstand hebben afgerond.

Tandvleesrecessies kunnen zowel tijdens als nog meerdere jaren na afloop van een orthodontische behandeling optreden.

Het roken van sigaretten heeft een veelheid aan schadelijke effecten op het hele menselijke lichaam. Naast een kortere levensverwachting krijgen rokers ook aanzienlijk vaker slijmvliesveranderingen, tot en met mondholtekanker.

Rokers van meer dan 20 sigaretten per dag vertonen duidelijk meer tandvleesrecessies dan niet-rokers. Door de verminderde weerstand is bij rokers ook de tandvleesrand kwetsbaarder, bijvoorbeeld voor de mechanische inwerking van de borstelharen van een tandenborstel.

Vanwege de doorgaans verminderde doorbloeding van het tandvlees bij rokers mogen daar geen chirurgische behandelingen worden uitgevoerd. Pas nadat iemand met succes is gestopt met roken, kan een eventueel aangewezen chirurgische bedekking van de blootliggende worteloppervlakken worden aangepakt.

Naast snuiftabak is pruimtabak de meest voorkomende vorm van rookloos tabaksgebruik. Pruimtabak wordt los of verpakt in zakjes onder de bovenlip geplaatst en komt zo in contact met het mondslijmvlies. Daarbij geeft de tabak naast nicotine ook giftige stoffen af, die ook kankerverwekkend kunnen zijn.

Door de inwerking van nicotine ontstaat het verslavende effect van pruimtabak. De gebruikers raken daardoor verslaafd.

Pruimtabak veroorzaakt een irritatie van het mondslijmvlies en tandvleesrecessies. De irritaties kunnen na het stoppen met pruimtabak weer verdwijnen. De tandvleesrecessies blijven echter ook na het stoppen bestaan en moeten daarom zo nodig chirurgisch worden behandeld.

Veelvuldig spelen met piercings is een gewoonte die schadelijk kan zijn voor tanden en tandvlees. Ongeveer 80 procent van de dragers vertoont op de betreffende contactplekken ook verlies van harde tandsubstantie, en in 25% van de gevallen komen ook tandvleesrecessies voor.

Na het verwijderen van de piercings blijft de betreffende tandvleesrecessie bestaan en moet daarom zo nodig chirurgisch worden behandeld.

Na de behandeling van parodontitis wordt doorgaans een terugtrekking van het tandvlees waargenomen. Bij de parodontale behandeling is dit echter gewenst, omdat door het krimpen van de tandvleesrand de ongewenste tandvleespockets kunnen genezen.

In tegenstelling tot tandvleesrecessies bij mensen zonder parodontitis kan de krimp die bij de genezing van het tandvlees is ontstaan niet ongedaan worden gemaakt.