Τι είναι η υφίζηση των ούλων;

Οι υφιζήσεις των ούλων μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολλών επιβαρυντικών παραγόντων. Οι άνθρωποι με λεπτότερο τύπο ούλων είναι γενικά πιο ευάλωτοι. Επιπλέον, μια σειρά από παράγοντες συμπεριφοράς παίζουν καθοριστικό ρόλο. Για παράδειγμα, το συχνό τρίψιμο με την οδοντόβουρτσα ή το piercing οδηγούν σε τραυματισμούς, οι οποίοι κατά την επούλωσή τους μπορεί να προκαλέσουν συρρίκνωση της ουλικής παρυφής.

Άλλες αιτίες είναι οι ορθοδοντικές θεραπείες που μετακινούν τα δόντια προς τα έξω. Με αυτόν τον τρόπο η εξωτερική στήριξη του δοντιού μπορεί να απορροφηθεί και τα ούλα που βρίσκονται από πάνω να γίνουν λεπτότερα. Επίσης, το κάπνισμα και η χρήση snus είναι καθοριστικοί επιβαρυντικοί παράγοντες, επειδή η κατανάλωση καπνού μειώνει την αντοχή των ούλων.

Η συχνότητα των υφιζήσεων των ούλων αυξάνεται με την ηλικία. Περισσότεροι από το 50 τοις εκατό του ενήλικου πληθυσμού εμφανίζουν υφιζήσεις των ούλων.

Η μύλη του δοντιού καλύπτεται από την αδαμαντίνη ουσία (αδαμαντίνη). Κάτω από αυτήν βρίσκεται η οδοντίνη ουσία (οδοντίνη) και κάτω από την τελευταία το νεύρο του δοντιού (οδοντικός πολφός). Για την ακρίβεια, ο πολφός αποτελείται από το νεύρο, τα αιμοφόρα αγγεία και τον λεγόμενο συνδετικό ιστό. Ενώ η αδαμαντίνη δεν έχει νεύρα και άρα δεν έχει αισθητικότητα, η οδοντίνη που βρίσκεται από κάτω τροφοδοτείται από νευρικές ίνες. Γι’ αυτό και η επιφάνεια της ρίζας του δοντιού είναι ευαίσθητη στον πόνο.

Η οδοντίνη αποτελεί το κύριο συστατικό της ρίζας. Η ρίζα καλύπτεται επιπλέον από ένα σκληρό στρώμα, τη λεγόμενη οστεΐνη της ρίζας. Το δόντι συγκρατείται στο οστό της γνάθου σε όλο το μήκος της επιφάνειας της ρίζας του με συγκρατητικές ίνες (ίνες του περιοδοντικού συνδέσμου). Αυτές οι ίνες είναι αγκυρωμένες από τη μια στην οδοντίνη της ρίζας και από την άλλη στο οστό της γνάθου.

Η ρίζα του δοντιού είναι μακρύτερη από τη μύλη. Ιδιαίτερα οι κυνόδοντες της άνω γνάθου έχουν συνήθως πολύ μακριές ρίζες.

Ως υφίζηση των ούλων χαρακτηρίζεται κατά βάση η υποχώρηση των ούλων στην εξωτερική πλευρά των δοντιών. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι πάσχοντες δεν έχουν επιπλέον περιοδοντίτιδα.

Ωστόσο, η περιοδοντίτιδα σε προχωρημένο στάδιο μπορεί επίσης να οδηγήσει σε υποχώρηση της ουλικής παρυφής. Μόνο μια εξέταση στο οδοντιατρείο μπορεί να ξεκαθαρίσει στους πάσχοντες ποια αιτία ευθύνεται στη δική τους περίπτωση για την υποχώρηση των ούλων.

Επιπλέον, μετά τη θεραπεία μιας περιοδοντίτιδας παρατηρείται υποχώρηση των ούλων. Σε τέτοιες περιπτώσεις αυτή είναι όμως επιθυμητή, επειδή με τη συρρίκνωση της ουλικής παρυφής οι ανεπιθύμητοι περιοδοντικοί θύλακοι μπορούν να μειωθούν.

Ως συνέπεια της φλεγμονής της ουλικής παρυφής (ουλίτιδα) μπορεί να προκληθεί απώλεια των συγκρατητικών ινών και του οστού της γνάθου. Στη θέση των υγιών ινών σχηματίζεται κατά μήκος του δοντιού ο λεγόμενος περιοδοντικός θύλακος. Η επιφάνεια της ρίζας μέσα σε αυτόν καλύπτεται από βακτηριακές εναποθέσεις (οδοντική πλάκα και πέτρα).

Η απώλεια των συγκρατητικών ινών και του οστού της γνάθου μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη κινητικότητα των δοντιών. Αν η νόσος παραμείνει αδιάγνωστη και δεν θεραπευτεί, η απώλεια μπορεί να συνεχιστεί μέχρι τα δόντια να μην μπορούν πλέον να χρησιμοποιηθούν για μάσηση και να χρειάζεται να αφαιρεθούν (εξαγωγή).

Περίπου 40 τοις εκατό των ανθρώπων πάσχουν από περιοδοντίτιδα. Στον ενήλικο πληθυσμό υπολογίζεται ότι σήμερα περίπου το 70% της απώλειας δοντιών οφείλεται στην περιοδοντίτιδα.

Μάθετε περισσότερα για τις αιτίες, τις συνέπειες, τη διάγνωση, τη θεραπεία και την πρόληψη της περιοδοντίτιδας στη διεύθυνση: www.periodontal-health.com.