Ի՞նչ է լնդերի ռեցեսիան:

Լնդերի ռեցեսիաները կարող են բազմաթիվ ազդող գործոնների հետևանք լինել: Ավելի բարակ լնդային տիպ ունեցող մարդիկ, որպես կանոն, ավելի հակված են դրանց: Բացի այդ, մի շարք վարքագծային գործոններ վճռորոշ դեր են խաղում: Օրինակ՝ ատամի խոզանակով հաճախակի շփելը կամ պիրսինգ կրելը հանգեցնում են վնասվածքների, որոնք ապաքինման ընթացքում կարող են հանգեցնել լնդի եզրի կծկման:

Այլ պատճառներ են այն օրթոդոնտիկ բուժումները, որոնց ժամանակ ատամները տեղաշարժվում են դեպի դուրս: Այդ ընթացքում ատամի արտաքին ամրացնող կառույցները կարող են քայքայվել, և դրանց վրա գտնվող լինդը կարող է բարակել: Նույնպես ծխելը և սնուսի օգտագործումը վճռորոշ ազդող գործոններ են, քանի որ ծխախոտի օգտագործումը նվազեցնում է լնդերի դիմադրողականությունը:

Լնդերի ռեցեսիաների հաճախականությունը տարիքի հետ աճում է: Մեծահասակ բնակչության ավելի քան 50 տոկոսն ունի լնդերի ռեցեսիաներ:

Ատամի պսակը ծածկված է ատամի էմալով (էմալ): Դրա տակ գտնվում է ատամնոսկրը (դենտին), իսկ դրա տակ՝ ատամի նյարդը (պուլպա): Ճիշտ լինելու համար՝ պուլպան բաղկացած է նյարդից, արյունատար անոթներից և այսպես կոչված շարակցական հյուսվածքից: Մինչ էմալը չունի նյարդեր և, հետևաբար, զգայունություն, դրա տակ գտնվող դենտինը նյարդավորվում է նյարդային թելիկներով: Հետևաբար, ատամի արմատի մակերեսը նույնպես զգայուն է ցավի նկատմամբ:

Ատամնոսկրը (դենտին) արմատի հիմնական բաղադրիչն է: Արմատը լրացուցիչ ծածկված է կարծր շերտով՝ այսպես կոչված արմատային թաղանթով (արմատային ցեմենտ): Ատամն իր արմատի ամբողջ մակերեսով ամրացնող թելիկների (պերիոդոնտալ կապանի թելիկներ) միջոցով ամրացված է ծնոտի ոսկրին: Այս թելիկները մի կողմից ամրացված են արմատի դենտինում, մյուս կողմից՝ ծնոտի ոսկրում:

Ատամի արմատն ավելի երկար է, քան պսակը: Հատկապես վերին ծնոտի ժանիքները սովորաբար ունենում են շատ երկար արմատներ:

Լնդերի ռեցեսիա, ըստ էության, կոչվում է լնդերի հետքաշումը ատամնաշարի արտաքին կողմում: Նման դեպքերում տուժածները լրացուցիչ պերիոդոնտիտով չեն տառապում:

Սակայն զարգացած փուլում պերիոդոնտիտը նույնպես կարող է հանգեցնել լնդի եզրի հետքաշման: Միայն ատամնաբուժական կլինիկայում հետազոտությունն է տուժածների համար պարզաբանում, թե որ պատճառն է պատասխանատու իրենց լնդերի հետքաշման համար:

Բացի այդ, պերիոդոնտիտի բուժումից հետո նկատվում է լնդերի հետքաշում: Սակայն նման դեպքերում այն ցանկալի է, քանի որ լնդի եզրի կծկման շնորհիվ անցանկալի լնդային գրպանիկները կարող են նվազել:

Որպես լնդերի եզրի բորբոքման (գինգիվիտ) հետևանք՝ կարող է տեղի ունենալ ամրացնող թելիկների և ծնոտի ոսկրի կորուստ: Առողջ թելիկային ապարատի փոխարեն ատամի երկայնքով առաջանում է այսպես կոչված լնդային գրպանիկ: Այնտեղ գտնվող արմատի մակերեսը ծածկված է բակտերիալ նստվածքներով (ատամնափառ և ատամնաքար):

Ամրացնող թելիկների և ծնոտի ոսկրի կորուստը կարող է հանգեցնել ատամների շարժունության մեծացման: Եթե հիվանդությունը մնում է չհայտնաբերված և չի բուժվում, կորուստը կարող է շարունակվել այնքան ժամանակ, մինչև ատամներն այլևս հնարավոր չլինի օգտագործել ծամելու համար, և դրանք ստիպված լինեն հեռացնել (էքստրակցիա):

Մարդկանց մոտ 40 տոկոսը տառապում է պերիոդոնտիտով: Մեծահասակների մոտ հաշվարկված է, որ այսօր ատամների կորստի մոտ 70%-ը պայմանավորված է պերիոդոնտիտով:

Իմացեք ավելին պերիոդոնտիտի պատճառների, հետևանքների, ախտորոշման, թերապիայի և կանխարգելման մասին՝ www.periodontal-health.com: