Co to jest recesja dziąseł?

Recesje dziąseł mogą być skutkiem wielu czynników wpływających. Osoby z cieńszym typem dziąseł są zasadniczo bardziej podatne. Ponadto decydującą rolę odgrywa szereg czynników behawioralnych. Na przykład częste szorowanie szczoteczką do zębów lub noszenie kolczyków prowadzi do urazów, które podczas gojenia mogą powodować obkurczenie brzegu dziąsła.

Innymi przyczynami są takie zabiegi ortodontyczne, które przesuwają zęby na zewnątrz. Może przy tym dojść do zaniku zewnętrznej części tkanek utrzymujących ząb, a pokrywające ją dziąsło może stać się cieńsze. Decydującymi czynnikami są również palenie tytoniu i używanie snusu, ponieważ używanie tytoniu zmniejsza odporność dziąseł.

Częstość występowania recesji dziąseł wzrasta wraz z wiekiem. Ponad 50 procent dorosłej populacji ma recesje dziąseł.

Korona zęba pokryta jest szkliwem. Pod nim znajduje się zębina, a pod nią z kolei nerw zęba (miazga). Ściśle rzecz biorąc, miazga składa się z nerwu, naczyń krwionośnych i tak zwanej tkanki łącznej. Podczas gdy szkliwo nie zawiera nerwów, a zatem nie ma czucia, położona pod nim zębina jest unerwiona przez włókna nerwowe. Dlatego powierzchnia korzenia zęba jest również wrażliwa na ból.

Zębina stanowi główny składnik korzenia. Korzeń jest dodatkowo pokryty twardą warstwą, tak zwanym cementem korzeniowym. Ząb jest przymocowany do kości na całej powierzchni korzenia za pomocą włókien zakotwiczających (włókien ozębnej). Włókna te są zakotwiczone z jednej strony w korzeniu, a z drugiej w kości.

Korzeń zęba jest dłuższy niż korona zęba. Szczególnie kły w szczęce mają zazwyczaj bardzo długie korzenie.

Recesją dziąseł nazywa się zasadniczo cofanie się dziąseł po zewnętrznej stronie uzębienia. Osoby dotknięte tym problemem nie cierpią w takich przypadkach dodatkowo na zapalenie przyzębia.

Jednak również zapalenie przyzębia w zaawansowanym stadium może prowadzić do cofania się brzegu dziąsła. Dopiero badanie w gabinecie stomatologicznym pozwala osobom dotkniętym tym problemem wyjaśnić, która przyczyna odpowiada w ich przypadku za cofanie się dziąseł.

Ponadto po leczeniu zapalenia przyzębia obserwuje się cofanie się dziąseł. W takich przypadkach jest ono jednak pożądane, ponieważ dzięki obkurczeniu się brzegu dziąsła można zmniejszyć niepożądane kieszonki przyzębne.

W wyniku zapalenia brzegu dziąsła (zapalenia dziąseł) może dojść do utraty włókien zakotwiczających i kości. W miejscu zdrowego aparatu włóknistego wzdłuż zęba powstaje tak zwana kieszonka przyzębna. Znajdująca się tam powierzchnia korzenia pokryta jest złogami bakteryjnymi (płytką nazębną i kamieniem nazębnym).

Utrata włókien zakotwiczających i kości może prowadzić do zwiększonej ruchomości zębów. Jeśli choroba pozostanie niewykryta i nie będzie leczona, utrata tkanek może postępować aż do momentu, gdy zęby przestaną nadawać się do żucia i będą musiały zostać usunięte (ekstrakcja).

Na zapalenie przyzębia cierpi około 40 procent ludzkości. Szacuje się, że wśród dorosłych około 70% utraty zębów jest obecnie spowodowane zapaleniem przyzębia.

Więcej informacji o przyczynach, konsekwencjach, diagnozowaniu, leczeniu i zapobieganiu zapaleniu przyzębia można znaleźć na stronie: www.periodontal-health.com.