Αιτίες της υφίζησης των ούλων

Συχνά η έλλειψη χρόνου ή το άγχος είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος συνηθίζει σε μια κακή τεχνική στοματικής υγιεινής. Με τις κινήσεις τριψίματος της οδοντόβουρτσας, οι άκρες των τριχών περνούν πάντα από το ίδιο σημείο της ουλικής παρυφής. Έτσι τα ούλα τραυματίζονται από την ασκούμενη δύναμη. Κατά την επούλωση, η ουλική παρυφή υποχωρεί.

Για να αποφευχθούν οι υφιζήσεις των ούλων, η τεχνική στοματικής υγιεινής πρέπει να βελτιστοποιηθεί και, αν χρειάζεται, να διορθωθεί. Επίσης, οι τακτικοί έλεγχοι στο οδοντιατρείο μπορούν να βοηθήσουν ώστε τυχόν σημάδια υφίζησης των ούλων να αναγνωριστούν έγκαιρα.

Η χρήση οδοντόβουρτσας με σκληρές τρίχες αυξάνει επίσης τον κίνδυνο εμφάνισης υφιζήσεων των ούλων. Για τον λόγο αυτό μπορεί να συνιστάται οδοντόβουρτσα με μέτριας σκληρότητας ή μαλακές τρίχες.

Οι άνθρωποι με λεπτότερο τύπο ούλων είναι γενικά πιο ευάλωτοι στις υφιζήσεις των ούλων από τους ανθρώπους με παχύτερο τύπο ούλων. Ο τύπος των ούλων καθορίζεται κυρίως γενετικά. Γι’ αυτό ιδιαίτερα όσοι έχουν λεπτό τύπο ούλων θα πρέπει να δίνουν ξεχωριστή προσοχή στη βελτιστοποίηση της στοματικής τους υγιεινής στο σπίτι.

Κατά τον οδοντιατρικό έλεγχο μπορεί να προσδιοριστεί το πάχος των ούλων. Ιδιαίτερα πριν από την έναρξη μιας ορθοδοντικής θεραπείας θα πρέπει να εκτιμάται ο κίνδυνος δημιουργίας υφιζήσεων των ούλων.

Οι ορθοδοντικές θεραπείες μπορούν να γίνουν με κινητούς (κινητά ορθοδοντικά μηχανήματα) ή ακίνητους μηχανισμούς (brackets). Ο κίνδυνος δημιουργίας υφιζήσεων των ούλων είναι ιδιαίτερα αυξημένος όταν χρησιμοποιούνται ακίνητοι μηχανισμοί.

Υφιζήσεις των ούλων εμφανίζονται σε περίπου 20 τοις εκατό των ενηλίκων που κάνουν ορθοδοντική θεραπεία. Στους εφήβους κάτω των 16 ετών οι υφιζήσεις των ούλων είναι πολύ λιγότερο συχνές μετά την ολοκλήρωση της διόρθωσης της θέσης των δοντιών τους.

Οι υφιζήσεις των ούλων μπορούν να εμφανιστούν τόσο κατά τη διάρκεια όσο και αρκετά χρόνια μετά την ολοκλήρωση μιας ορθοδοντικής θεραπείας.

Το κάπνισμα τσιγάρων έχει ποικίλες αρνητικές επιδράσεις σε ολόκληρο τον ανθρώπινο οργανισμό. Εκτός από τη μείωση του προσδόκιμου ζωής, οι καπνιστές εμφανίζουν επίσης σημαντικά συχνότερα αλλοιώσεις του βλεννογόνου, που μπορούν να φτάσουν μέχρι και τον καρκίνο της στοματικής κοιλότητας.

Οι καπνιστές που καπνίζουν περισσότερα από 20 τσιγάρα την ημέρα εμφανίζουν σαφώς περισσότερες υφιζήσεις των ούλων από τους μη καπνιστές. Λόγω της μειωμένης αντοχής, η ουλική παρυφή στους καπνιστές είναι επίσης πιο ευάλωτη, για παράδειγμα στη μηχανική επίδραση των τριχών μιας οδοντόβουρτσας.

Λόγω της γενικά μειωμένης αιμάτωσης των ούλων στους καπνιστές, δεν θα πρέπει να γίνονται εκεί χειρουργικές θεραπείες. Μόνο μετά από επιτυχή διακοπή του καπνίσματος μπορεί να εξεταστεί η ενδεχομένως ενδεδειγμένη χειρουργική κάλυψη των αποκαλυμμένων επιφανειών των ριζών.

Εκτός από τον ταμπάκο (καπνό για εισρόφηση από τη μύτη), ο μασώμενος καπνός είναι η πιο συχνή μορφή κατανάλωσης άκαπνου καπνού. Ο μασώμενος καπνός τοποθετείται χύμα ή συσκευασμένος σε φακελάκια κάτω από το άνω χείλος και έτσι έρχεται σε επαφή με τον στοματικό βλεννογόνο. Εκτός από τη νικοτίνη του, ο καπνός απελευθερώνει και τοξικές ουσίες, οι οποίες μπορεί να είναι και καρκινογόνες.

Μέσω της δράσης της νικοτίνης αναπτύσσεται η εθιστική επίδραση του μασώμενου καπνού. Με αυτόν τον τρόπο οι χρήστες γίνονται εξαρτημένοι.

Ο μασώμενος καπνός προκαλεί ερεθισμό του στοματικού βλεννογόνου καθώς και υφιζήσεις των ούλων. Οι ερεθισμοί μπορούν να υποχωρήσουν μετά τη διακοπή του μασώμενου καπνού. Οι υφιζήσεις των ούλων όμως παραμένουν και μετά τη διακοπή της χρήσης και γι’ αυτό ενδέχεται να χρειαστεί να αντιμετωπιστούν χειρουργικά.

Το συχνό παιχνίδι με τα piercing είναι μια συνήθεια που μπορεί να βλάψει τα δόντια και τα ούλα. Περίπου το 80 τοις εκατό όσων φορούν piercing εμφανίζουν στα αντίστοιχα σημεία επαφής και απώλεια της ίδιας της σκληρής οδοντικής ουσίας, ενώ στο 25% των περιπτώσεων εμφανίζονται επίσης υφιζήσεις των ούλων.

Μετά την αφαίρεση των piercing, η εκάστοτε υφίζηση των ούλων παραμένει και γι’ αυτό, ανάλογα με τις συνθήκες, ενδέχεται να χρειαστεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά.

Μετά τη θεραπεία μιας περιοδοντίτιδας παρατηρείται κατά κανόνα υποχώρηση των ούλων. Στην περιοδοντική θεραπεία αυτή είναι όμως επιθυμητή, επειδή με τη συρρίκνωση της ουλικής παρυφής οι ανεπιθύμητοι περιοδοντικοί θύλακοι μπορούν να επουλωθούν.

Σε αντίθεση με τις υφιζήσεις των ούλων σε άτομα χωρίς περιοδοντίτιδα, οι συρρικνώσεις που προκύπτουν κατά την επούλωση των ούλων δεν μπορούν να αναστραφούν.